Una cicala di ste sebiate Avìa cantatu tuttu l’estate Ma à l’auturnu venutu u freddu Unn avìa un raschju à mette in lu spetu. Sentendu u muscu induve a vicina Ghjé andata e l’ha trova in la so cucina. E l’ha dettu: “Aio, sie cheritatosa Sò morta di fame, prestami qualcosa. Ti renderaghju ciò che tu mi dai E ancu di più, quessa tu a sai!” Ma a furmiculuccia chi ghjé interessata L’ha dettu: “Ma st’estate tu a t’hai scialata. Quand’eo sudava à trascinà u granu Tu chi fecìe per quellu pianu?” “Eo cantava, fecìa a paghjella, Aspessu a sera mi sentìa a cannella.” “Hai cantatu à voce rivolta E bè ballerai à quill’altra volta. Eo per dui unn aghju abbastanza. U cantu ralegra ma unn empie a panza. Si tu hai u corpu à viulinu, Vai à scassà per fatti un spuntinu. Eo ùn ti prestu nè un pomu, nè un fasgiolu. Si tu perdi e braghe stringhji u currighjolu.”